Ik betrap mij erop steeds vaker na te denken over het onvermijdelijke. Over het einde. Over de Dood. Ik betrap mij erop enerzijds steeds luchtiger te worden over het welbekende fenomeen, dan geen ziel met rust laat. Anderzijds knijp ik gehele meubels bij elkaar als ik tever doordenk over mij angst. Dan rest mij alleen nog de vraag; ' ben ik bang voor de Dood?'

Want ja, ik ben bang. Ironisch doodsbang. Ik heb zelfs tijdenlang niet meer kunnen slapen aangezien mij verteld werd dat slapen een soort korte dood is. Maar dat feit gaf mij ook rust. Ik geloof wel degelijk dat de dood net als slapen is. Maar het gegeven dat ik er op een dag totaal niet meer zal zijn, houdt mij ten alle tijde bij de les. Doch word ik er niet panisch door. Ik durf de straat op, durf op mijn fiets voor een auto te schieten als deze zich niet aan de regels houdt, en ik ga dagelijks met het openbaar vervoer.

Kan ik mijzelf nu wel echt bang noemen? Of is het angst en maakt dat een verschil? Ik geloof zelf van wel. Bang is bindend, angst is blijvend. Ik ben niet bang, want het bindt mij niet aan mijn veilige haven, thuis (waar men ook met bosjes neervalt). Maar het blijft wel altijd bij me.

Soms wou ik dat ik weer kind was. Ik dacht dan altijd onsterfelijk te zijn. Ik dacht niet eens na over morgen, dus laat staan over de Dood. Tegenwoodig ben ik niet meer zo zeker. Menig man noemt het einde 'zoet'. Maar hoe zoet is de Dood, als het je elke avond in slaap huilt?

Geachte Liefde,

het is alweer een tijd geleden dat ik van mij liet horen. Maar nood breekt wet en ik moet dringend uw drukke schema doorbreken. Het zit namelijk zo Liefde, dat ik denk dat u uw werk niet goed uitvoert. Ik denk dat u zich teveel bezig houdt met mensen die al eens van u hebben mogen proeven. En daarom Liefde zou ik graag willen weten waarom u het uzelf zo makkelijk maakt en de aandacht van diegenen die u echt hard nodig hebben laat verslappen. Ik begrijp goed dat mensen die ooit uw warmte en tederheid hebben mogen ervaren een makkelijkere prooi zijn dan de mensen die ontwetend zijn.

 Welnu Liefde kom ik tot de kern van mijn verhaal. Ik behoor tot die personen die nog niks van u afweten. En graag zou ik dat veranderen. Kunt u uw bedienden in mijn sectie niet een tandje harder laten werken opdat ik en anderen die tot mijn groep behoren ook een sprankje warmte mogen ontvangen? Want, zegt u nou zelf, het is niet eerlijk om mensen die al eerdere malen uw stralen hebben gevoeld voorrang te geven, vele malen is er dan zelfs misbruik gemaakt van uw term. En ik zie zelf door de vele bomen het bos niet meer. Ik vraag u om hulp Liefde , en ik beloof u dat als mijn tegenspeler hetzelfde tracht, ik uw term niet ten schande zal maken want geef nou toe, Ware Liefde is zeldzaam tegenwoordig.

 Mocht u dus een klein gaatje hebben in uw overvolle agenda, denkt u dan eens aan mij?

 Gaarne niet via e-mail te reageren, u weet de weg naar mijn hart.

M'n moeder zeg, m'n moeder zegt:
'Je moet oppassen met zulke types, ze stelen je hart waar je bij staat'

Ik zeg: 'mamaatje, mamaatje,
Geen loverboy wil me hebben
al leg ik er zelf een gouden ketting bij.'

En toen jij het uitgemaakt had
Heb ik mijn donorkaart ingevuld
Zodat er iemand nog met mijn hart speelt

~ Roosbeef

Haastend rennen van plaats naar plaats. Schelden, vloeken en tieren. Altijd en overal te laat, met het nodige spoor van venijn achter latend. Zelden eens gemakkelijk, altijd gecompliceerd. De waarde aard van de mens komt pas naar boven wanneer deze of in de file staat, of in de spits reist met het openbaar vervoer. Welnu, ik ben een der vele gelukkigen die zich dagelijks mogen verheerlijken aan het 'leed dat openbaar vervoer heet'. Ach, gij misere.

Ik kan mij nog goed heugen dat ik schijnbaar beledigd ben, met de boerse term; ' vuile kut hoer.' Ach en wee, weer zo'n ongelukkige in het openbaar vervoer. Ik voel mij desalniettemin niet uizonderlijk beledigd, aangezien ik mijn lingerie keurig onder mijn kleren hou, ik alleen bij bekenden in de auto stap en ik daar geen geld voor verkrijg. En achter mijn raam is ook geen vocht te halen. En ook even een puntje der kritiek op de keuze van 'kut', nee dank u, ik ben hetero. En dit alles alleen omdat ik uitstapte. Is het geen ongeschreven wet dat mensen eerst dienen uit de trein te stappen voordat anderen deze kunnen betreden? Ik dacht toch echt van wel. Maar schijnbaar dacht meneer 'scheld-graag' dat de trein toch echt luttele minuten eerder zou vertrekken als hij eerder in zou stappen. Laten we hem maar in de waan, de arme ziel zal wel niet veel beter weten.

Ach ja, het openbaar vervoer. Veel beter zal het toch echt niet worden. En de ironie; we kunnen niet met, en ook niet zonder.

Vroeger bij de man
met de grote walrussnor
grappig met een drankje
achter zijn gigantische kiezen
depressief zonder
de amberkleurige vloeistof.

Vroeger bij de vrouw
met haar korte muizenhaar
altijd wachten
want zij voorkwam de storm
'veilig' was haar tweede naam
daar kon hij nooit aan tippen.

De scherpe scherven
van de gebroken vazen
het pijnlijke gat
van de muur en haar vertrek
het oneindige schreeuwen
van woorden zonder einde.

Nooit meer samen
met de man met de walrussnor
alleen en grienend
maar geen centje echte pijn
het toonbeeld van
de vereenzaamde samenleving.

Voor altijd samen
met de vrouw met het muizenhaar
het lachen dat ons nooit
echt geleerd was
de ontwikkeling
die anders onmogelijk was.

Maar nooit echt thuis
nooit alleen, altijd bekeken
nooit schreeuwen, altijd fluisteren
Omkijken, maar niet naar morgen
Geen verschil maakt de dag
Thuis geeft nog geen warmte.

Lieve Martin,

vreemd was het bericht, enkele weken terug. Jij was er niet meer. Vroeg, in de ochtend. Mijn moeder nog licht in shock van het nieuws, vertelde het mij. Jij was er niet meer. Ik zal eerlijk zijn. Ik haalde mijn schouders lichtelijk op. Het drong nog niet door. Een klein uur later tekende ik het condoleance register. Een vrouw sprak de woorden die ik tot de dag van vandaag gebruik. Ik ben mijn Bril kwijt. Wij zijn onze Bril kwijt. Nederland is zijn Bril kwijt.

Vreemd was het gevoel om jouw perikelen en soms heerlijk onbenullige opvattingen niet meer te lezen vroeg in de ochtend. De magazine op zaterdag heeft bijna geen waarde meer voor mij.

Ik weet nog goed dat ik 'De grote liefde' zag. Ik vond jouw verhalen over het gezin altijd heerlijk, daar hoopte ik op. Kwaad was ik toen je kakkeloos voorlas, daar op het kleine podium in Sassenheim, dat je zomaar je vrouw zou bedriegen in de auto. Lang heb ik vraagtekens gezet bij de betekenis van 'de grote liefde.' Deze tekens staan er nog, maar ik heb het je vergeven. Zo ben jij nou eenmaal.

Ach Martin, nooit geloofde ik het als mensen mij vertelden dat jij zo ziek was. Waarom ik het niet geloofde weet ik niet. Het werd denk ik niet bewezen. Ik wil je graag bedanken voor de momenten waarop je mij liet lachen, de momenten waarop je mij liet nadenken, en de momenten waarop je mij liet zuchten, simpelweg omdat je beschreef hoe je was. Pas nu komen de tranen. Eindelijk. Ik zal mijn vakantiekiekjes aan jou opdragen.

Martin Bril

1959 - 2009

Morgen ben ik bereid om eerder mijn bed uit te gaan dan ik de voorgaande dagen heb gedaan. Met de zaterdag als hoge uitzondering, ik blijf namelijk een simpele scholier met een passend bijbaantje. Waarom ik morgen dan ook vroeg mijn warme, rustgevende liggende positie opgeef voor de wat koudere, stressvolle, staande positie? Welnu, morgen beginnen de examens alweer.

Ach ja de examens. Het gevreesde woord voor de (onder)gemiddelde scholier, en het natte woord voor de bovengemiddelde scholier. Morgen beginnen wij allen massaal aan het Nederlandse eindexamen. Spanning, sensatie, wanhopige ouders, stressvolle leerlingen, onomkoopbare leraren en laag vliegende vogels. Ons allen wel bekend. Ik zal eerlijk zijn en verklappen dat ik niet bijster nerveus ben voor mijn examen Nederlands. Het enige waar ik voor vrees is een totale, van 9 tot 12 uur durende, vlaag van verstandsverbijstering. Dit schijnt vooral bij de gemiddelde scholier nog wel eens voor te komen.

Ik heb hoop voor dit eerste examen. Vooral het afgelopen jaar ben ik gaan houden van mijn moedertaal. Waar het Nederlands vaak wordt afgekraakt als 'saai', 'emotieloos' en 'niks verhullend', vind ik de taal 'afwisselend', 'uniek' en 'gevoelig.' De nationalist in mij wordt naar boven gebracht door de dichtkunsten van 'Neeltje Maria Min', 'Liselore Gerritsen', 'Eva Gerlach', 'K.Schippers', 'W.F.Hermans', 'Arthur Japin' en vele, vele anderen. Nooit eerder heb ik gegriend als wanneer ik 'Ik mis je' las, en gelachen heb ik door de dagelijkse perikelen van wijlen Martin Bril.

Maar genoeg over de taal, terug naar de examens. Morgen loop ik vergezeld door mijn beste vrienden ( een eendelig verklarend Nederlands woordenboek, pennen, markers, potloden en gummen) met opgeheven hoofd door de aula. Mijn hoofd zal zich snel in een neerwaartse positie tonen wanneer ik het examen voor mijn neus krijg. Het zweet zal mij in peentjes uitbreken (dit is niks nieuws) en ik zal meer moeten puffen dan een vrouw die ligt te bevallen van een drieling in een stuitligging, maar tussen de klokslagen van 11 en 12 ben ik weer buiten. Opgelucht, en klaar voor de volgende examens!

Zij die examens zullen maken, groeten u!